از ایستادن تا نشستن روی زمین

زمین، مقصدی متفاوت از صندلی

برای بازی با کودک، رسیدگی به گلدان کوتاه یا انجام حرکت روی زیرانداز، گاهی لازم است از ایستادن به زمین برسیم. این جابه‌جایی با نشستن روی صندلی فرق دارد: مقصد پایین‌تر است و در طول مسیر، دست‌ها و زانوها هم می‌توانند نقش تکیه‌گاه بگیرند. بنابراین پیش از شروع، بهتر است بدانیم از چه وضعیت‌هایی عبور خواهیم کرد.

یک مسیر قابل تمرین، عبور از حالت نیم‌زانو است؛ یعنی یک زانو روی زیرانداز قرار دارد و کف پای دیگر جلوتر روی زمین است. این تنها روش ممکن نیست و برای همه هم مناسب نیست. هدف، یادگیری مسیری قابل‌کنترل برای بدن خودتان است، نه اجرای یک شکل ثابت یا بلندشدن بدون کمک دست.

تکیه‌گاه را در دسترس قرار دهید

کنار یک مبل سنگین و ثابت یا تکیه‌گاه محکم قرار بگیرید؛ وسیله نباید با فشار دست بلغزد یا واژگون شود. زیر زانو می‌توانید زیراندازی نسبتاً نرم بگذارید، اما سطح نباید آن‌قدر ضخیم و ناپایدار باشد که جای پا نامطمئن شود. اطراف خود را به اندازه نشستن و جابه‌جاکردن پاها خالی کنید.

پیش از پایین‌رفتن، جای دست و پای جلو را مشخص کنید. تکیه‌گاه باید آن‌قدر نزدیک باشد که برای گرفتنش مجبور به کشیدن زیاد دست یا خم‌شدن دور از بدن نشوید. اگر مدت زیادی بی‌حرکت بوده‌اید، ابتدا کمی راه بروید و چند حرکت آسان انجام دهید تا شروع تمرین ناگهانی نباشد.

مسیر پایین‌رفتن را بخش‌بندی کنید

دست را روی تکیه‌گاه بگذارید و یک پا را به اندازه‌ای راحت عقب ببرید. با خم‌کردن تدریجی پاها، زانوی عقب را آرام روی زیرانداز قرار دهید. پای جلو روی زمین می‌ماند. برای رسیدن به زمین عجله نکنید؛ در نیم‌زانو مکث کنید و مطمئن شوید می‌توانید بدون حبس نفس وضعیت را نگه دارید.

از اینجا، با کمک دست‌ها پای جلو را عقب بیاورید تا هر دو زانو روی زیرانداز قرار بگیرند. سپس دست‌ها را روی زمین بگذارید، لگن را آرام به یک سمت پایین ببرید و پاها را در وضعیت راحتی قرار دهید. این مرحله به فضای کافی نیاز دارد؛ پا را زیر بدن گیر نیندازید و برای رسیدن به حالت نشسته، زانو را به چرخش اجباری نبرید.

• اگر یک مرحله راحت نیست، همان‌جا مسیر را متوقف کنید؛ رسیدن کامل به زمین الزامی نیست.
• هنگام تماس زانو با زیرانداز، سرعت را کم نگه دارید تا زانو روی سطح رها نشود.

برای برگشت، اول جای پا را بسازید

از نشستن، به یک سمت بچرخید و با کمک دست‌ها به حالت دست‌وزانو برسید. سپس کنار تکیه‌گاه، تنه را بالا بیاورید و یک پا را جلو بگذارید تا دوباره در نیم‌زانو باشید. پیش از برخاستن، کف پای جلو را کامل روی زمین جا دهید؛ اگر پا خیلی نزدیک یا دور است، ابتدا جای آن را اصلاح کنید.

با کمک تکیه‌گاه و فشار پاها، بدن را آرام بالا بیاورید و پای عقب را کنار پای جلو قرار دهید. لازم نیست همه حرکت در یک تلاش سریع انجام شود. پس از ایستادن، لحظه‌ای مکث کنید. اگر برای بلندشدن ناچار به کشیدن شدید وسیله یا پرتاب‌کردن تنه هستید، این مسیر فعلاً به کمک بیشتری نیاز دارد.

تمرین را به مسئله واقعی وصل کنید

در نوبت نخست، یک رفت‌وبرگشت آرام می‌تواند برای آشناشدن با مسیر کافی باشد. این تعداد یک دوز استاندارد تمرینی نیست؛ نمونه‌ای برای شروع کم‌حجم است. حتی می‌توانید فقط رسیدن به نیم‌زانو و برگشتن را تمرین کنید و بخش نشستن روی زمین را به فرصت دیگری بسپارید.

وقتی مسیر آشنا شد، بررسی کنید برای کاری مثل نشستن کنار گلدان، کدام سمت و محل تکیه‌گاه مناسب‌تر است. پیشرفت می‌تواند به معنی پیدا‌کردن راحت‌تر جای پا یا کمترشدن مکث‌های ناشی از سردرگمی باشد. سرعت بیشتر، تکرار زیاد و حذف دست‌ها معیار ضروری موفقیت نیستند؛ مهم این است که مسیر رفت و برگشت برایتان روشن و قابل اجرا باشد.